Dom z parawanami
Rok
2026
Status
Realizacja
Powierzchnia
178 m²
Zespół
Roderyk Milik
Paweł Lis
Mateusz Jóźwiak
Ina Charniauskaya
Niewielka działka w Warszawie, otoczona zabudową o podobnej skali, stała się punktem wyjścia do stworzenia domu, którego forma wynika bezpośrednio z relacji pomiędzy słońcem, ogrodem i prywatnością.
Kluczowa była orientacja działki. Południowe położenie ogrodu zdeterminowało organizację domu i sposobu, w jaki jego mieszkańcy doświadczają przestrzeni w ciągu dnia. Pierwotny układ geodezyjny przewidywał lokalizację budynku od południa i ogrodu od północy. Zamiast podporządkować architekturę istniejącemu podziałowi, doprowadziliśmy do jego zmiany. Dzięki temu dom znalazł się po właściwej stronie działki - z południowym ogrodem, który dziś wypełnia codzienność mieszkańców światłem i zielenią.
Architektura domu jest próbą uchwycenia ruchu słońca i jednoczesnego zachowania prywatności. Strefę dzienną otwiera szeroko na ogród, przedłużając ją o rozległy, częściowo zadaszony taras. Zewnętrzna przestrzeń nie jest jednak całkowicie otwarta. Perforowane parawany tworzą filtr, który stopniuje transparentność pomiędzy tarasem a otoczeniem. Ich trójkątny wzór nadaje konstrukcji sztywność, a jednocześnie buduje zmienną strukturę światłocienia. W zależności od pory dnia parawany stają się raz materialną granicą, raz niemal abstrakcyjnym rysunkiem światła.
Rozbicie sylwetki budynku na mniejsze bryły sprawia, że dom zanika ku niebu. Dom stopniowo traci swoją masywność, przechodząc od szerokiej podstawy, która wciąga ogród do wnętrza, przez cofnięte piętro, aż po lekką osłonę urządzeń technicznych na dachu. Zamiast jednej zwartej bryły powstaje plastyczna kompozycja złożona z wielu warstw.
Szczególnym miejscem jest wykusz na piętrze. Chroni sypialnie przed nadmiernym nasłonecznieniem, a od strony wnętrza tworzy dodatkową przestrzeń odpoczynku i zabawy. Zaprojektowana specjalnie do niego drewniana zabudowa meblarska zaciera granicę pomiędzy architekturą i wyposażeniem.
Wnętrze domu jest świadomie zbudowane z kontrastów. Surowość betonu spotyka się z ciepłem drewna, miękkie faktury z chłodnymi powierzchniami, a stonowana paleta materiałów z pojedynczymi, mocnymi akcentami kolorystycznymi. Poszczególne wykończenia zostały przypisane funkcjom i charakterowi konkretnych przestrzeni Salon pozostawia odsłonięty strop betonowy, zestawiając go z piaskowo-szarą posadzką z mikrocementu. Centralna wyspa kuchenna, wykonana z naturalnej blachy stalowej, odbija światło i kieruje je w głąb pomieszczenia. Wysokie zabudowy z drewna dębowego wprowadzają ludzką skalę i ciepło.
Centralna, dynamiczna klatka schodowa została zaznaczona intensywnym kolorem. Jej monolityczną formę podkreśla ściana wykończona fornirem zaprojektowanym w latach 80. przez włoskiego architekta Ettore Sottsassa. Na piętrze architektura wycisza się. Parkiet, wykładzina i naturalne drewno budują bardziej miękką, intymną atmosferę strefy nocnej. Nawet pomieszczenia pomocnicze zostały włączone w codzienny rytuał domu - pralni towarzyszy taras przeznaczony do suszenia prania.
Dom z parawanami jest przede wszystkim pochwałą codzienności. Nie został zaprojektowany jako obiekt do oglądania, lecz jako tło dla życia jego mieszkańców - zmieniające się wraz ze światłem, porami dnia i sposobem użytkowania. Po ciężkim dniu pracy można wrócić do bezpiecznej, własnej przestrzeni. O siedemnastej światło schodzi po schodach i wędruje przez kolejne warstwy domu. Na tarasie huśtawka z tyrolką biegnącą wzdłuż całego zadaszenia pozwala na chwilę oderwać się od ziemi. To dom pomyślany jako sekwencja światła, prywatności i codziennych rytuałów - miejsce, w którym architektura nie dominuje nad życiem, lecz pozwala mu wybrzmieć.
